Dolce far niente

  ერთი ციდა არსებები ვართ ამ უზარმაზარ სამყაროში და მაინც როგორ შეგვიძლია ჩვენი კვალის დატოვება... გონებაც დედამიწასავით ბრუნავს და ყოველ ჯერზე ატრიალებს განვლილ პერიოდს იმის შესახსენებლად თუ რა გვქონდა და რა არ გვაქვს ამჟამად. რა სისასტიკეა, არა?! და მაინც, ჩვენც ვემონებით წარსულს და მივტირით, მაგრამ განა აწმყო არაა მშობელი იმ დროისა, რომელსაც ახლა ნამყო ჰქვია?! მივდივართ ყველანი და არ ვიცით სად; ბუნება გვიბიძგებს, ღმერთი თუ განგება, ვინ იცის, ან იქნებ ყველა ერთია... გვწადია სიცხადით ავსება, მაგრამ მაინც ოცნებებში ვბორგავთ და დავძრწით, იქნებ რამე გამოვქექოთ... ეჰ, სადაა მთები და სად ჩვენ, მხოლოდ დუმილის უნარით რომ ვგავართ ერთმანეთს და მაინც ერთად რომ აღვიქმებით. მიფრინავენ თოლიები და მათ მივყვებით, დაცურავენ თევზები და ჩვენც ვიძირებით მათს დევნაში... ნეტავ რა გვწადია?! განმარტოება თუ დევნა ვისიმე?! ისედაც მუდამ დევნასა და დაწევაში არ ვართ, ოღონდ ვინმეს არ ჩამოვრჩეთ და... დაუწნია ვიღაცას ყვავილების გვირგვინი და უკურთხებია თავი დედაბუნების დედოფლად, მაგრამ განა კლავს...

            ტყუილად კი არ თქმულა ბრძენთა მიერ, რომ ადამიანი ბუნების ნაწილია, ისევე, როგორც სხვა ნებისმიერი ორგანიზმი, რომელიც ასევე იბრძვის არსებობისათვის. განა ისიც ტყულია, რომ როდესაც გარემოს სილამაზის აღქმა იკარგება შენში, იკარგები შენც?!..           *** - - წადი, მირა, საჭმელი მოამზადე -- უთხრა მამამ ქალიშვილს და გოგოც მსწრაფლ გაეშურა დავალებულის შესასრულებლად. საქმეების კეთებისაგან ძალაგამოცლილი მირა ძლივს იდგა ფეხზე, მაგრამ მოხუცის „ბრძანებულს“ როგორ აარიდებდა თავს...           ცოტა ხნის შემდეგ ცხელი წვნიანი მოუტანა ეტლში მჯდომს. კოვზით ამოუღო, შეუბერა სული, მიართვა, მაგრამ არ მოეწონა მამილოს... -- ეს რა გიქნია?! გულისამრევია, არ იჭმევა! -- დაიყვირა კაცმა. გაცხარებულმა მირამ აიღო ჯამი მამის კალთიდან, კოვზიც შიგ წვნიანში ჩარგო მთელი ძალით და მხოლოდ ის მოახერხა, ცრემლნარევი სახე ეჩვენებინა კაცისთვის და გაცლოდა იქაურობას. *** ...

  I’m always that kind of girl who you can be friends with even though you stopped calling me “home”; I’m that kind of girl whose heart can be hurt but mind can’t be harmed enough to throw others far away from my path. You’ll always have my back even when it aches so much that I can’t fit you in there, But you’ll always feel that I’m there even if I’m wondering where.   Yes, I’m that kind of girl who’s always the one who loves, never the one who’s being loved And if you even care, I tell you: I’ll make up for it. I’m that kind of girl that can get easily upset but Always the one who’s never gonna say that.   I’m the girl who prefers to be alone, Because you don’t feel solitude when you’re physically on your own. I’m that type of girl who can feel ashamed Even if you were the one to be blamed.   Feeling the need to fill up the hole, But knowing that you’re the one who’s digging it yourself. I’m that kind of girl who’s always a good li...

                                                              ***           სითეთრე... სიცარიელე... თითქოს საავადმყოფოს პალატაში გაისმა სამუდამო მდუმარების ერთხაზიანი წუილი... და უცებ...           პატარა ნეკროსი გარეთ თამაშობს. მისი მეგობრები მზეს ეფიცხებიან და დასცინიან მარტო მოთამაშე ბიჭუნას. მათ ხითხითს მოუცავს მთელი მდელო. ბავშვობის სუნი მოაქვს მათ აღუწერლად სასიამოვნო გულითად გართობას, საცაა შენც მიხვიდე და მათთან ერთად განაგრძო ცხოვრებით ტკბობა. ნეკროსი მეგობრების გასამხიარულებლად უფრო მეტად იწყებს სახის მანჭვას, ხელების უაზროდ ტრიალს. მისთვის ბედნიერება სწორედ ესაა- სინათლის სხივის შობა თანამოძმეების გულში. საცაა ახტება ნეკროსი, რათა მისი საბოლოო ილეთი გამოიყენოს, რომ უცებ... ცურავს ნეკროსი. გრილი საღამოა, მაგრამ მზე ჯერ არაა ჩას...

                              ეძღვნება სალომეს, ირაკლის,                                   ალექსანდრესა და დესპინეს    საიდან დავიწყო ისტორიის თხრობა არ ვიცი,რადგან ამ ამბავს არ აქვს ზუსტი საწყისი და არც არასოდეს ექნება დასასრული.    დავიკარგე. სრულიად მარტო აღმოვჩნდი უზარმაზარ ლაბირინთში, სადაც პატარა მინიშნებითაც კი ვერ გაარკვევდი იმას თუ სად იმყოფებოდი ან კი სად იყო ამ ყველაფრის ბოლო. არ ვიცი , როგორ მივედი ამ ადგილამდე, რადგან გასული ორი კვირა ჩემს გონებაში წაშლილიყო და არ ექვემდებარებოდა აღდგენას. მივაბიჯებდი, ირგვლივ ბუჩქებსა და ხეებს ვხედავდი, თუმცა ყველა მსგავსი იყო, ამიტომ აზრი არ ჰქონდა მათ ყურებას იმ იმედით, რომ რაიმე ახალს მაინც ვიპოვიდი. ფაქტობრივად, ბუ...