სამშობლოსათვის
ხალხმა ხალხისთვის ბევრი იარა, ვიცი, სამშობლოვ, ჩვენ შენ გჭირდებით და თუმცა გტკივა შენი იარა, ვიცი, არასდროს არ შეშინდები! გული საგულეს არ იძებნება, შეკრულია თითქოს თან სუნთქვაც, ქვეყანავ, ჩვენგან მეტი რა გინდა, განა ვერა ვგრძნობთ ჩვენ შენსა სულთქმას?! ქართველმა ქართველს ხელი ჩაჰკიდა, გარეთ გამოდის ერი და ბერი, მტრებმა შიშისგან უკან მოკურცხლეს, „გაცხოვლებულა ქართველი ერი!“ განა რა არის კაცის სურვილი, იცხოვროს თავის კუთვნილ მიწაზე, თუმც სარეველა იყოს არემარ, არ ურჩევნია სხვა თავისაზე! მაშინაც კი თუ სულითა მბორგველს შენ დაგესევა „მავნე ხელები“, სახლში ხარ, იცი, არა გაღელვებს, „მოდი, ქართველო, შემოგევლები“! და მაინც რა არს სიტყვა „სამშობლო“?! მიპასუხეთ, ვინმემ თუ იცით, ერთმა მოხუცმა არც იუარა, მოვარდა ჩემთან სულითა მკვირცხლით „სამშობლო, შვილო, მცირე მიწაა, რომელსაც ვიცავთ სისხლით და ფიცით და რადგანაც სიფრთხილე სჭირდება, ჩვენც გავკივით როცა ძალზე გვიჭირს მაგრამ ამქვეყნად თუ რამ შობილა, გაჩენილა რაც ღმერთისა ნებით, ალბათ სამშობლოც, დედიშობილა, ყოფილა თავად ჩვენთვის ერთ-ღმერთი! მისთვისა ღირს...