Dolce far niente

და მე აღვდექი... ვინმეს სჯეროდა, რომ... აყვავილდებოდა გული სინაზით?! ის წუხილი კი გადაივლიდა, რომელიც მახლდა გულის ჩრდილამდის?! განვლილი წელი, ოჰ, სატანჯველი, წარსული წყენა, ოჰ, საზარელი, გაქრა დღეს ბოლში, გაშპა ის თოვლში, მე აღარ ვუშლი, ხელებსა მე ვშლი, ჰე, ვეგებები ახალს იარას, თან ქარი მარწევს, ძალასა მაძლევს, ვდგავარ, სანამ სუსხი მე გადამფარავს...   ხელებსა გაშლილს ენუგეშება მთებისა თოვლი, მეც მალე მოვვლი მათსა საფიცარს, გამოვცხადდები თეთრი ფურცელი, თითქოს უცვლელი, ნაძვთა შემცველი ან კი მათისა საიდუმლოთა; ვიყავ დაკარგულ „მეგობართ“ შორის, თავმა ტანჯვისგან ვერ გადმარჩინა, მაგრამ ცხადია, აქ ვდგავარ დღეს, თან ვეგებები ახალსა წელს, ახალსა საწყისს შობისა სახით, ახალსა წყურვილს თავისა პოვნის, თან მეშინია მყუდრო სითბოსი, თან კი მაშინებს სუსხი უცხოსი, თუმც კი ვიცი, რომ სუსხი სჯობია, საღისა გონების იგი მხლებია...   ჰე, ჩემო მთებო, მარგუნეთ ფიფქი, მარგუნეთ მკვრიცხლი თქვენი სიფიცხე, დამიცავით მე მტერთაგან ჩემთა, რ...

გონია განა გონი, როდესაც გონების მონაგონს ეძლევა?! წკრიალებენ ფარდაგიდან გადმოსული მზის სხივები და თანაც ნაცნობ სცენარს მიმეორებენ: „ ისევ შენ?“ მეკითხებიან, „ისევ შენ როგორ აღმოჩნდი აქ?“ გულსა ტკენისგან ჩალურჯებულს ჟანგი ედება, კიდევ უამრავი ფოთოლი დასცვივდა ხესა ხარებულს, ვინ უწყის როდის მოვა დრო ახალი აყვავების... „გაუშვი“- ისმის შორიდან, „ვუშვებ, კი“ აქეთ ვპასუხობ, რა არს სიცოცხლე, ჩვეულ ტახტსა რომ ვეღარ ჰგუობ?! ან კი ფარსია ყოველი გრძნობა, რომელსაც გრძნობ, მაგრამ არ სცრუობ?! კვლავ იკარგება ახლობელთ კვალი, მიდის, გულსა გტკენს, არ მიდის- თან გკბენს, ყოფილა ასე განზრახულ ბედი, როს დაწერილა დიადთა მიერ, „იქნებ განვუდგეთ, რას ამბობს მტრედი?“ „არ არს შენი გზა სხვის „სამცირეთი“, განთიადს მოაქვს წარსულთა შფოთვა, იხსენებ მშველელს, შენ რომ ის იყავ, მაგრამ ყოფილა შენთვის ეგ ვინმე?!“ ვდუმვარ და ვგლოვობ, გონსა სურს მხოლოდ, თრთოლა ვით ობოლთ, ძრწოლა ვით გოდოლთ. „შენ როსღა აყვავილდები შენით? როდის იპოვებ საკუთარ ჟინსა, ნუ უცდი სხვასა მომავალს რბენ...

გავყურებ ღამეს და სინათლის პატარა შუქურა მინათებს გზას, გავყურებ ღამეს  და მხოლოდ პატარა გემიღა ეძლევა ქარს... მივშტერებივარ ზღვას უკიდეგანოდ გადაშლილს თითქოს და მაინც ვხვდები თუ რაოდენ მინდა მწირი ვიყო... ჰორიზონტს ვხედავ, თუმცა  ფეხებს შორის ქვები გადამეღობა, რომ ზღვისთვის მეყურა არა მწყურია, თუმცა კი ვიძახ - ნეტავ იმ დროს შუქურასათვის "დამეგზურა"... არაა ცხადი, შეგრძნება მელის და თავის ტალღებს მიაქანებს სადღაც მე კი ვდგავარ უდაბურ ღრეში  და თავის ნაცვლად ზღვის წვეთებს ვსახავ... ვინ ვიყავ მანამ სანამ გიცქერდი, ან ვინ ვარ ახლა სანამ გაგშორდი, ვიცი, რომ მანამ სხვისთვისა ძგერდი, მაგრამ მიმიღე ანაც კი მშორდი, რადგან არვინ ვარ თუ ეფემერულმა სულმა ქართულმა არ შემაკედლა თავის გადიას. ვხედავ შუქურას და, ვგრძნობ, მწადია შენისა გემის ნახვა კვლავ. გემზე ფიქრები მეხეთქებიან როგორც ტალღები ნაპირზე მდგარს და იქნებ ზღვასთან შერწყმა ბედია, ან რომ მივენდო იქნებ ქარს... იგი გამიკვლევს ბნელსა გონების და განმიქარვებს დარდს განშორების,  რომელსაც შენგან წასვლა მძალს. ვწევარ პირაღმა, არ ...

მე ვარ ხე, ხან ფოთლიანი და ნაზი, ხანაც კი წიწვებივით მწარე, მაგრამ უცვლელი... გავყურებ სხვებს და მაინც ვერ ვხვდები, ნუთუ მინდოდა აქ ყოფნა, ამ ადგილას?! იქნებ განგებამ განგებ დამიტოვა უსასოო განგება განსაგებად?! როგორ განვაგო როცა ერთ ადგილას ვდგავარ, ვიცვლები, მაგრამ ვერ ვაღწევ იმას, რაც მწადია... თუმცა რა მწადია, განა ვიცი?! ფოთლებით ავსება გაზაფხულის სუნნელებაში მოცულს, თუ ზამთარში თოვლით დამძიმება წიწვების ბალნით დასიცხულს?! ერთი კი ცხადია მაინც, არ ვარ შემოსაზღვრული, რადგან ჩემი ფესვები შორს აღწევენ და მაუწყებენ სხვათა ნააზრევს და ვსდევ მეც მათ, ზოგჯერ უნებურადაც კი, რადგან ჯერ არ მაქვს საკმარისი საძირკველი ჩემი გზის გასაკვალად... განა როდის მექნება სული, სიცოცხლის ჩამბერავი, რომელიც თავადაც მორწყავს საკუთარი ქერქის ბაღს. ანდაც ქერქი რა საჭიროა, ის ხომ მხოლოდ სარკეა იმისა, თუ რისი დანახვაც არ მსურს, იმისა, რასაც მე არ წარმოვადგენ, თუმცა კი ვიბრალებ... ოჰ, დედაბუნებავ, რა სასტიკი ხარ ზოგჯერ, შენსა შვილთ მიგვიჩენ ადგილს, მაგრამ არ გვაძლევ გასაღებს, რომლის ძიება...

Je me cache, Je me laisse… Je m’embrasse, Comme en jeunesse… Et si vie Te semble comme sèche Apprécie  Ne la presse… Une cravate, Pas les restes, Un seul pas, Prends-le, cherche Et si l’homme Devient un prêtre, Tandis qu’une femme Arrive à mettre Ses lettres, En questionnant son être, Qui me fera enfin permettre ? Permettre quoi ? Mon repas ? Ou une vie qui me frappa ? En sachant que ça ne va pas Je retourne dans mon habitat Où les sentiments sont morts Et la cloche n’est plus sonore Mais mon temps va revenir Et mes yeux vont se souvenir Les feuilles courtes, Les feuilles miennes, Car mes joies reviennent ! 15.05.2025

ხალხმა ხალხისთვის ბევრი იარა, ვიცი, სამშობლოვ, ჩვენ შენ გჭირდებით და თუმცა გტკივა შენი იარა, ვიცი, არასდროს არ შეშინდები! გული საგულეს არ იძებნება, შეკრულია თითქოს თან სუნთქვაც, ქვეყანავ, ჩვენგან მეტი რა გინდა, განა ვერა ვგრძნობთ ჩვენ შენსა სულთქმას?! ქართველმა ქართველს ხელი ჩაჰკიდა, გარეთ გამოდის ერი და ბერი, მტრებმა შიშისგან უკან მოკურცხლეს, „გაცხოვლებულა ქართველი ერი!“ განა რა არის კაცის სურვილი, იცხოვროს თავის კუთვნილ მიწაზე, თუმც სარეველა იყოს არემარ, არ ურჩევნია სხვა თავისაზე! მაშინაც კი თუ სულითა მბორგველს შენ დაგესევა „მავნე ხელები“, სახლში ხარ, იცი, არა გაღელვებს, „მოდი, ქართველო, შემოგევლები“! და მაინც რა არს სიტყვა „სამშობლო“?! მიპასუხეთ, ვინმემ თუ იცით, ერთმა მოხუცმა არც იუარა, მოვარდა ჩემთან სულითა მკვირცხლით „სამშობლო, შვილო, მცირე მიწაა, რომელსაც ვიცავთ სისხლით და ფიცით და რადგანაც სიფრთხილე სჭირდება, ჩვენც გავკივით როცა ძალზე გვიჭირს მაგრამ ამქვეყნად თუ რამ შობილა, გაჩენილა რაც ღმერთისა ნებით, ალბათ სამშობლოც, დედიშობილა, ყოფილა თავად ჩვენთვის ერთ-ღმერთი! მისთვისა ღირს...